Miguel de Cervantes

  Miguel de Cervantes Saavedra, Alcalá de Henares-en jaio zen, 1547ko irailaren 29an eta Madrilen hil zen, 1616ko apirilaren 22an, 68 urte zituela. Poeta eta antzerkigile bat izan zen, Espainiako Urrezko Mendeko idazlerik hoberenetarikoa. Don Quijote de la Mantxa, haren lan nagusia, Europako lehen eleberri modernotzat hartzen da eta adituen artean, inoiz idatzi den fikziozko lanik hoberenetako bat dela jotzen da.

Ez da haren bizitzari buruzko gauza askorik ezagutzen. Valladolid eta Madrilen egin zituen ikasketak. Acquaviva kardinalaren zerbitzari gisa, Erromara joan eta soldadu ibili zen. Espainiara itzulita, ezkondu eta funtzionario lanetan hasi zen, baina arazoak izan zituen justiziarekin.

Alcalá de Henaresko Santa Maria la Mayor parrokian bataiatu zuten, 1547ko urriaren 9an eta honela dio une hartan jaso zen aktak:

«

Domingo, nueve días del mes de octubre, año del Señor de mill e quinientos e quarenta e siete años, fue baptizado Miguel, hijo de Rodrigo Cervantes e su mujer doña Leonor. Baptizóle el reverendo señor Bartolomé Serrano, cura de Nuestra Señora. Testigos, Baltasar Vázquez, Sacristán, e yo, que le bapticé e firme de mi nombre. Bachiller Serrano.

Zorrez lepo, eta eskatu zuen maileguari aurre egin ezinik, 1552an kartzelan sartu zuten eta ondare guztiak bahitu zizkioten. 1553an Kordobara, alegia gurasoen hirira, aldatu zen; ez dago argi, ordea, Miguel eta gainerako seme-alabak berarekin joan ote ziren.

Juan de Cervantes, Rodrigoren aita eta Miguelen aitona, 1566an hil zen. Urte hartan Miguel Madrilen kokaturik zegoen bere familiarekin; hantxe sortu izango zitzaion antzerkirako zaletasuna.

Lehen eleberria garai hartan boladan zegoen artzain eleberrien generokoa izan zen, La Galatea (1585).

Askoz geroago idatzi zuen El ingenioso hidalgo Don Quijote de la Mancha (lehen zatia 1605ean argitaratu zen eta 1615ean bigarrena), mundu osoko literaturan guztiz ospetsu bihurtuko zen obra. Bertan Mantxako pertsona bat (liburuko pertsonaia printzipala), Alonso Quijano, erotu egiten da zalduntza liburuak irakurriz; bere burua ere zaldun egitea erabakitzen du, ezkutaria (Sancho Panza) eta zaldiarekin (Rocinante) behar duen edonori bere laguntza eta babesa emateko, eta bere egitandien gloria bere damari (Dulcinea del Toboso) eskaintzeko asmotan.